Ισπανία:
Δεν την έχω ικανή για το back 2 back. Υπάρχουν άλλες ομάδες με μεγαλύτερο ειδικό βάρος φανέλας που μπορούν να υποσκελίσουν την Ισπανία, παρόλο που είναι ομολογουμένως ένα πολύ δυνατό σύνολο που όμως μπήκε μόλις προ τετραετίας στον ποδοσφαιρικό χάρτη.
Επικοινωνιακά, κέρδισε οπαδούς αλλά και πόντους ως σύνολο από την ανελέητη προώθηση των Ρεάλ και Μπαρτσελόνα, από τα ΜΜΕ. Σίγουρα τον δικό τους ρόλο έπαιξαν και οι τίτλοι που κατέκτησε πρόσφατα η Ισπανία. (Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Κύπελλο)
Γερμανία:
Αναμφισβήτητα μια ομάδα που δεν μπορείς ποτέ να υποτιμήσεις. Θυμάμαι το 2002 στο Μουντιάλ που πήγε τελικό δεν την υπολόγιζε σχεδόν κανένας πριν την διοργάνωση, ενώ παράλληλα είναι πάρα πολλοί οι κρίσιμοι αγώνες όπου ανέτρεψε αγώνες στα τελευταία λεπτά. Τα τελευταία χρόνια διαθέτει και ποιότητα και ταλέντο καθώς και εμπειρία εκτός από το τεράστιο βάρος φανέλας. Στην Εθνική Γερμανίας με χαλά το γεγονός ότι έχουν πολλούς παίχτες ''γερμανοποιημένους''. Κάπου χάνεται η αξία της Εθνικής όταν έχεις στο ρόστερ 2-3 Πολωνούς, έναν Τούρκο, έναν Αφρικανό κτλ. Πάντως κατ' εμένα δικαιολογημένα βρίσκεται μέσα στα πρώτα φαβορί για κατάκτηση του τίτλου.
Ολλανδία
Τα ''άπειρα μωρά'' του 2008, (όπως πολλοί έλεγαν τότε) μεγάλωσαν. Είναι μια πλήρης ομάδα πλέον. Δεν την πρόλαβα στις δόξες της (εποχή total football), αλλά από μικρός θυμάμαι την Ολλανδία να παίζει ωραίο και ελκυστικό ποδόσφαιρο κι ας έχει πολλά χρόνια να πάρει κάποιο τίτλο.
Ειδικά η γενιά των Μπέργκαμπ, Ντάβιτς, Κλάιφερτ, Φρανκ- Ρόναλντ Ντε Μπουρ, Ζέεντορφ, Όφερμαρς, Σταμ, Βαν Ντε Σαρ κτλ έκανε εκπληκτικά παιχνίδια.
Νομίζω ότι η Ολλανδία είναι σε θέση να σηκώσει μια κούπα, αν όχι τώρα, μέσα στις αμέσως επόμενες διοργανώσεις.
Αγγλία:
Η πιο υπερεκτιμημένη Εθνική ομάδα της Ευρώπης. Το βρίσκω αστείο που βρίσκεται ΚΑΙ αυτή την φορά μέσα στα πρώτα φαβορί.
Μια ομάδα που δεν έχει καταφέρει απολύτως τίποτα τα τελευταία πενήντα περίπου χρόνια, ενώ ο απαρχαιωμένος τρόπος ανάπτυξης της δεν την βοηθά και τόσο στο να προχωράει στις διοργανώσεις. Ειδικά επί Καπέλο προ Μουντιάλ, οι σειρήνες της αποτυχίας ηχούσαν εκκωφαντικά. Στην τελική φάση δε, δεν ήξερες αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις με το ''θέαμα'' που παρακολουθούσες. Δεν αναμένω ότι θα αλλάξει κάτι επί της ουσίας στην φιλοσοφία της ομάδας η έλευση του Χότζσον.
Γαλλία:
Από τις πιο αλλοπρόσαλλες ομάδες σε τέτοιες διοργανώσεις.
Υπήρχαν χρονιές που δεν χόρταινες να τους βλέπεις ( '98, '00, '06), και χρονιές που παρακολουθούσες ένα έκτρωμα ( '02, '04, '08, '10) . Το ευχάριστο για την Γαλλία είναι ότι αποχώρησε επιτέλους ο Ντομενέκ, ο πιο αποτυχημένος προπονητής που πέρασε από την Γαλλία κατά την άποψη μου. Έχω την αίσθηση ότι αυτή η διοργάνωση είναι από αυτές που θα πάει καλά η Γαλλία. Την βλέπω να προχωράει αρκετά, με όλα τα ενδεχόμενα να είναι ανοιχτά. Ακόμη και για τον ίδιο τον τίτλο. Μεσοεπιθετικά ειδικά είναι πανίσχυρη και στις καλές της προσφέρει απλόχερα θέαμα.
Ιταλία:
Της βγαίνουν περισσότερο τα Μουντιάλ, αλλά είναι σίγουρο ότι πρέπει να καταθέσεις αίμα και ιδρώτα για να τους κερδίσεις, ακόμη και στις άσχημες της. Τα τελευταία χρόνια έχει ξεφύγει από το κατενάτσιο, αλλά διατηρεί κάποια στοιχεία αμυντικής φιλοσοφίας που πάντοτε την χαρακτήριζαν. Είναι ομάδα ερωτηματικό καθώς δεν διανύει και την καλύτερη της περίοδο. Δυσκολεύεται σχεδόν πάντα στην φάση των ομίλων, αλλά αφ’ ης στιγμής τα καταφέρει,
οι ομάδες προτιμούν να αντιμετωπίσουν κάποια άλλη ομάδα στα νοκ-άουτ.
Είναι ομάδα φτιαγμένη για αγώνες ''θάνατος σου η ζωή μου'' .
Προσωπικά είναι η δική μου συμπάθεια και ελπίζω να το πάρει. (Αν όχι η Ελλάδα, τότε αυτή). Δύσκολο βέβαια, αλλά η Ιταλία είναι Ιταλία.
Πορτογαλία:
Χρειάζεται ένα μικρό θαύμα για να περάσει στην επόμενη φάση. Διαθέτει ταλέντο αλλά και αρκετές βεντέτες. Η Πορτογαλία βρίσκεται και αυτή μέσα στις Εθνικές ομάδες που τις θεωρώ υπερεκτιμημένες από την κοινή γνώμη και τα ΜΜΕ. Το ρόστερ της είναι ποιοτικό μεν αλλά φτωχό, δεν διαθέτει πλουραρισμό και μόνο ο Ρονάλντο δεν αρκεί για να κάνει την διαφορά.
Στον Όμιλο που έπεσε.. έμπλεξε και δεν την βλέπω να προκρίνεται.
ΕΛΛΑΔΑ:
Έχει καλύτερη ομάδα από το 2004 και το 2008, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο έως ακατόρθωτο να προχωρήσει αρκετά. Για μένα θα είναι επιτυχία αν η Ελλαδάρα περάσει στα προημιτελικά και μας κάνει να ξαναζήσουμε την αγωνία και την ένταση ενός νοκ-άουτ αγώνα. Κάτι τέτοια της βγαίνουν της Ελλάδας πάντως και όλα είναι ανοιχτά εφόσον περάσει. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι να περάσει από τον Όμιλο.
Με τους Έλληνες, ποτέ δεν ξέρεις. Το έχουμε ξανακάνει. Μια κρυφή ελπίδα για το κάτι παραπάνω την έχουμε μέσα μας..
Τσεχία:
Έχει χάσει την αίγλη της. Δεν έχει καμία σχέση με την υπολογίσιμη δύναμη προηγούμενων διοργανώσεων. Θα είναι επίτευγμα για αυτήν εαν προκριθεί στα προημιτελικά αν και δεν το βλέπω. Πολύ δύσκολα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου